Zuzanna

Share your story

Chciałabym opisać moją historię, która zakończyła się dokładnie trzy dni temu. Metoda aborcji za pomocą tabletek Mifepristone i Mizoprostol została przeze mnie wybrana głównie ze względów finansowych. Oczywistym faktem jest to, że wolałabym udać się na zabieg wykonywany chirurgicznie do kraju, w którym byłoby to wykonane w sposób profesjonalny.
Dowiedziałam się o tym, że jestem w ciąży na początku tego roku. Nigdy przedtem nie zobaczyłam na teście ciążowym dwóch pasków. Był do wielki szok dla mnie, jak również dla mojego chłopaka. Obydwoje w tej sytuacji jednogłośnie stwierdziliśmy, że nie jest to czas na wychowywanie dziecka. Ja sama mam 20 lat i zawsze chciałam najpierw skończyć edukację, później znaleźć pracę, a dopiero po znalezieniu stabilnego stanowiska zakładać rodzinę. Chcę po prostu zapewnić moim przyszłym dzieciom lepszy byt i móc samodzielnie dbać finansowo o moją rodzinę- bez potrzeby proszenia o to chociażby moich rodziców. Ponadto, nie wiem, czy w tym wieku sprostałabym roli matki. Krótko mówiąc, była to zupełna wpadka, która nie powinna mieć miejsca w tym momencie mojego życia.
O tym, że jestem w ciąży poinformowałam również moją koleżankę. Dla niej też był to ogromny szok, ale poparła moją decyzję, dodając też, że ona w tej sytuacji zrobiłaby zupełnie to samo.
Dużo myślałam nad tym, jak chciałabym przeprowadzić aborcję. Niestety, środki finansowe nie wystarczyłyby mi na zabieg w sąsiednim państwie. Wcześniej dobrze znałam organizację Women on Web, ponieważ sporo o niej czytałam i byłam pod wrażeniem tego, jak bezinteresownie ludzie pomagają kobietom, które są w ogromnej potrzebie. Dlatego też zdecydowałam się poprosić o pomoc powyższą organizację. Wcześniej jeszcze zamówiliśmy na polskiej stronie tabletki od przypadkowej osoby, ale po przeczytanych komentarzach w Internecie, zdecydowałam się nie odbierać tej przesyłki ze względu na to, że najprawdopodobniej byłyby to witaminy za które musiałabym zapłacić pięćset złotych, a o aborcji można by było jedynie pomarzyć.
Tak jak napisałam wcześniej, do aborcji doszło trzy dni temu, a o ciąży dowiedziałam się w połowie stycznia tego roku. W momencie zamawiania tabletek byłam już prawie w 12. tygodniu ciąży. Ta próba była dla mnie ostatnią deską ratunku, bo naprawdę nie chciałam mieć dziecka. Tabletki przyszły ekspresowo do Polski, ale ze względu na opóźnienia na Poczcie Polskiej miałam je w rękach dopiero trzy tygodnie później. Co za tym idzie, był to już 15. tydzień. Byłam załamana, bo wiedziałam, że moje szanse na udaną aborcję się zmniejszyły. O późniejszej ciąży poinformowałam organizację i w związku z tym dostałam specjalne instrukcje co do dawkowania leku.
Pierwszą tabletkę Mifepristone zażyłam od razu. Po 24 godzinach od jej przyjęcia dawkowałam Mizoprostol doustnie tak, jak mi kazano. Miałam przyjąć pięć dawek, po dwie tabletki każda. Łącznie było to dziesięć tabletek.
Po przyjęciu pierwszej dawki byłam lekko załamana ze względu na to, że poza średnio silnym bólem w podbrzuszu nie wystąpiło u mnie żadne krwawienie ani nic, co mogłoby wskazywać na pomyślny przebieg aborcji. Dostałam również gorączki, było mi bardzo zimno, a byłam bardzo ciepło ubrana.
Następnie zażyłam drugą dawkę, która już zdecydowanie lepiej na mnie zadziałała. Niestety krótko po połknięciu tabletek, które trzymałam już pół godziny pod językiem zwymiotowałam, więc tu również uznałam, że coś może nie pójść po mojej myśli.
Po drugiej dawce wystąpiły u mnie bardzo silne skurcze, które wywołały u mnie tak duży ból, że prawie nie byłam w stanie go znieść. Na szczęście był przy mnie mój chłopak, który bardzo mnie wspierał i pomagał mi przejść przez całe doświadczenie. Po wystąpieniu u mnie najsilniejszego bólu, jaki kiedykolwiek czułam udał on się do pobliskiej apteki w celu zakupienia Ibuprofenu, ale niestety tabletki nie zniwelowały go.
Zaczęłam co jakiś czas krwawić i w pewnym momencie na krótko przed przyjęciem trzeciej dawki poczułam, jakby coś się we mnie przesunęło. Towarzyszył temu niesamowity ból. Był to już 15. tydzień ciąży. Najpierw pękł pękł pęcherz płodowy, co za tym idzie odeszły mi wody płodowe. Chwilę później zobaczyłam naprawdę bardzo rozwinięty płód. Był to dla mnie ogromny szok. Nie zdawałam sobie wcześniej sprawy z tego, że naprawdę noszę w sobie dziecko. Nie żałowałam tej decyzji, ale pierwszy raz widziałam coś takiego i byłam po prostu bardzo spanikowana. Cała sytuacja przyniosła mi zarówno ulgę psychiczną, jak również fizyczną, bo największy ból ustał. Od tamtej pory zaczęłam wydalać pozostałości tkanek. Na początku krwawiłam mocniej, ale z czasem krwawienie było już umiarkowane. Póżniej zażyłam wszystkie tabletki, jakie zostały mi zalecone przez lekarza. Z dnia na dzień krwawię coraz mniej i na szczęście obyło się bez wizyty w szpitalu.
Nie żałuję mojej decyzji, bo wiem, że była ona słuszna. W tym momencie mojego życia naprawdę nie ma miejsca na wychowywanie dziecka. Wiem jedynie tyle, że nie pozwolę już nigdy na podobny rozwój sytuacji w moim życiu, bo nie chcę już przechodzić przez aborcję. Po pierwsze, ze względu na ból, jaki mi towarzyszył. Po drugie, ze względu na widok, którego już widzieć nie chcę.
Naprawdę bardzo się cieszę, że cały zabieg przebiegł pomyślnie i nareszcie mogę przestać martwić się o to, że jestem w niechcianej ciąży. Cieszę się też z tego, że podczas całej aborcji był przy mnie mój chłopak, który dbał o mnie i współczuł mi w takich trudnych chwilach. Samej byłoby mi naprawdę bardzo ciężko.
Imię zmieniłam w obawie o swoją prywatność.

2017 Poland

What were your feelings about doing the abortion/s?

How did you do the abortion?

Wybrana metoda aborcji, w której widziałam naprawdę wszystko dała mi bardzo dużo do myślenia, bo wiem, że nie znajdę się już drugi raz w takiej sytuacji.

What was your situation at this time?

Adakah haramnya pengguguran anda mempengaruhi perasaan anda?

Nie

Bagaimana reaksi orang lain terhadap pengguguran anda?

O aborcji wiedziały tylko dwie osoby z mojego otoczenia. Był to mój chłopak i koleżanka. Obydwie osoby poparły moją decyzję.

legal/illegal

What is your religion?

Júlia

Fiquem tranquilas, vai dar tudo certo.

deedee

한국에 계신 분들 걱정마십쇼!! 낙심하시 마시고 자신을 믿으세요!

Marcela

Es más una historia de amor, que de un aborto pero posiblemente en algo te…

Giovanna

Oi amigas, primeiramente gostaria de dizer que eu entendo exatamente o quê…

mery elizabeth

tomando la decisión de mi vida

Lola lopes

É um momento em que ninguém quer te ajudar, você se vê sozinha, confusa, triste

Uma Mulher

Pra mim, fazer um aborto foi um ato de responsabilidade

Anonimowa

Dwie kreski...Te dwie czerwone kreski na białym papierku były jak kubeł zimnej…

Aline Santos

Momento de confusão e angústia em minha vida. Mais após muita reflexão vi que…

María

Mi aborto.

Marcella

Aos 18 anos tive minha primeira experiência com meu namorado,Como tdo…

Annelise

A maternidade como função obrigatória não é maternidade. Não é linda. Ser mãe…

Delia

I had an abortion and it changed my life, for better and for worse.

Hope

Zakochałam się w mężczyźnie o 13 lat starszym. Zawrócił mi w głowie. Jest…

Ana

El día de ayer aborté

Raqueli

misto de melancolia e alívio

Lise

I had an abortion and I don't regret it. It was a hard decision but one I knew…

Butterfly

Bylam za granica kiedy postanowilam zrobic pierwszy test ciazowy. Okres…

Magda

Może jestem bez serca ale niczego nie żałuję. ja chyba nie nadaję się na matkę…