Basia

Nie wie o tym nikt oprócz mojego partnera. To była nasza decyzja. Jednakże w kluczowym momencie zabrakło mi wsparcia z jego strony.

Bez bólu, bez łez...szczerze mówiąc menstruacje miewałam gorsze i bardziej przykre niż samo przerwanie ciąży. Obyło się bez środków przeciwbólowych, po godzinie od przyjęcia pierwszej dawki Mizoprostolu było już po wszystkim. Dziś drugi dzień i czuję się dobrze, jak gdyby nigdy nic. Żadnych skutków ubocznych, spodziewałam się że może być gorzej.

Nie mogę sobie pozwolić w tej chwili na kolejne dziecko - mam już dwie córeczki, kiedyś chciałabym mieć jeszcze synka, ale nie teraz. W tej chwili to była najlepsza decyzja jaką mogłam podjąć.

Moje uczucia były raczej pozytywne. Nie rozpaczałam, nie tragizowałam, niemalże w tej chwili w ogóle o tym nie myślę, nie roztrząsam. Przez chwile pojawiła się myśl, czy to co robię jest aby na pewno najlepszym rozwiązaniem, i w jakim stopniu ten fakt odbije się na moim dalszym życiu. Może tylko trochę czułam smutek, ale bardziej z powodu, że mój partner sprawiał wrażenie jakby go zupełnie to nie dotyczyło. Był, ale jakby go nie było, odniosłam wrażenie że było mu obojętne jakie jest moje samopoczucie. Jego postawa sprawiła mi po prostu przykrość - po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu że w takich sytuacjach kobieta sama musi sobie poradzić. Najbardziej mnie to zabolało i tym najbardziej czułam się rozgoryczona, podejście jakby był tylko dawcą spermy a co będzie dalej to już nie jest jego problemem. Oczekiwałam wsparcia, otuchy od najbliższej mi osoby i tego mi najbardziej zabrakło.