mona

Miałam 17 lat. On był 16 lat starszy. W dodatku cudzoziemiec. Miał niedługo opuścić Polskę. Bardzo chciałam urodzić, ale rozum podpowiadał, że to przekreśli moje szanse na przyszłość. Pomogła mi mama i on - mama psychicznie, on finamsowo. I zrobiłam to. W czasie zabiegu, na głupim jasiu, wyłam. Ale nie żałuję. Po roku poznałam fantastycznego chłopaka, tylko rok starszego ode mnie. Wzięlismy ślub, z miłości, a nie dlatego , że musiałam. wiedział o wszystkim - przecież miłość to zaufanie i szczerość. Pół roku nie mogłam zajść w ciążę i już myślałam , że po tym zabiegu po prostu nie mogę - ale nie, udało się. Troszkę ta ciąża musiała być wspomagana - do końca nie wiadomo, czy przez zabieg kilka lat wcześniej, czy po prostu tak mam. Dziesięć lat temu urodziłam cudowną córkę! Po trzech latach " zdarzył" się syn. Nie był dzieckiem planowanym, ale............ zawsze chcieliśmy mieć dwoje dzieci, więc przyjęliśmy ten dar, chociaż był to nienajlepszy moment na powiększenie rodziny.Ciąża też okazała się zagrożona, ale udało się. Nie żałuję, mój mąż też. Dzieciaki mamy fantastyczne!
Teraz oboje jesteśmy po trzydziestce. Nasza metoda antykoncepcji zawiodła. I oboje wiemy, że nie stać nas, nie możemy sobie pozwoliś, nie chcemy.............. I to jest nasza wspólna decyzja. Nie ma takiej możliwości , choć jest to nielegalne - nasza rodzina jest już pełna. Może to grzech, a może po prostu rozsądek.................

Wtedy czułam się żle. Wiedziałam , że jest to jedyne rozsądne wyjście. Jakoś minęło. Powróciło, gdy starałam się zajść w ciążę po kilku latach, gdy w końcu ta ciąża okazała się zagrożona.... Ale wszystko dobrze się skończyło - mam dwoje cudownych dzieci. I wystarczy!!!!!!!!!!!
Czasami myślę, gdzie bym była, gdyby nie tamta decyzja? I myślę, że na świecie byłyby dwie nieszczęśliwe osoby - ja i moje dziecko. A teraz są cztery szczęśliwe - ja, mąż i dwoje dzieci.