Melissa

wisselend. Veel mensen wel positief en behulpzaam, maar sommigen ook fel tegen. Men begrijpt vaak het dillema niet. Het is een verschrikkelijk moeilijke keuze, hoe dan ook, wat je reden, achtergrond of situatie het ook is.
Ik merk dat mensen het vaak heel plastisch benaderen, maar zo simpel ligt het voor degene die de abortus moet ondergaan niet.
Het is nooit een luchthartige keuze.

de abortuspil. Het voelde natuurlijk, pijnlijk, maar wel heel 'veilig'. Het afstoten van de vrucht gebeurt thuis, met alle krampen van dien.
Het wordt vaak voorgesteld als een hele heftige menstruatie, maar in mijn geval was vooral dag 3 het pijnlijkst, de rest was vrij normaal.
Op dag 3 moest ik na eten overgeven en had ik diarree.

Ik bleef 6 dagen bloeden en was vermoeid.

Ik was naderhand heel opgelucht.

Mijn relatie was na drie jaar pijnlijk uitgegaan. Ik was niet meer aan de pil, maar had toch nog een paar keer sex met mijn ex-vriend gehad, en was dus zwanger geraakt.
Ik studeerde en was 22 en stond in het midden van mijn studentenleven en studie. Een kind had onmogelijk in mijn leven gepast: ik denk niet dat ik dan de rust had om mijn studie af te ronden.
Een kind zou me ook voor altijd verbinden met mijn ex. En dat was iets waar ik niet toe in staat zou kunnen zijn.

Ik heb een postabortus syndroom gehad. Toen mijn oudste zus zwanger werd, werd ik de hele tijd herinnerd aan de abortus en ging ik denken over hoe het kind zou zijn geweest. Ook al sta ik achter mijn keuze, het doet nog altijd pijn als ik eraan denk.

Gevoelens van schuld, onmacht, geruststelling(je bent een betere moeder wanneer je een ongewenst kind niet geboren laat worden), opluchting(je kan weer doorgaan met je leven zoals het was) en schaamte(hoe kon ik nou zwanger raken!, wat stom!!) wisselen elkaar nog altijd af.